Bekende oorzaken van stress-incontinentie

De volgende factoren of een combinatie van deze factoren kunnen stress-incontinentie tot gevolg hebben:

- Zwangerschap en bevalling
- Menopauze
- Chirurgische ingrepen
- Obstipatie
- Sportieve activiteit
- Prolaps of verzakking

Zwangerschap en bevalling

Uit alle onderzoeken blijkt dat inspanningsincontinentie vaker voorkomt bij vrouwen die al eens zijn bevallen dan bij vrouwen die nooit kinderen hebben gekregen. De eerste zwangerschap, en vooral de eerste bevalling, zijn bepalend. Als alles goed gaat, treedt er daarna waarschijnlijk nooit urine-incontinentie op.

Tijdens de zwangerschap wordt de buikwand slapper, verandert de kromming van de onderrug en verplaatst de buikdruk zich naar voren. De blaas verplaatst zich ook naar voren en naar boven. Tijdens de bevalling kan onder sommige omstandigheden incontinentie worden veroorzaakt: een volle blaas vóór de uitdrijving, persweeën of uitscheuring van de bilnaad. Ook kan een bevalling de zenuwen die de bekkenbodemspieren aansturen beschadigen. Of het bindweefsel dat zich in de bekkenbodem bevindt raakt soms verzwakt als gevolg van een bevalling.

Menopauze

Op oudere leeftijd worden de bekkenbodemspieren net als alle andere spieren bij veel vrouwen zwakker.

Het is belangrijk te weten dat het tekort aan oestrogeen dat zich bij vrouwen tijdens de menopauze voordoet, weefselveroudering kan versnellen: de vaatvoorziening wordt minder, het slijmvlies van de urinebuis wordt dunner en het spierstelsel van de bekkenbodem verzwakt.

Net als de rest van het lichaam, veroudert ook het urinewegstelsel. De blaasspier, detrusor genaamd, wordt minder krachtig en de sluitspier verzwakt. Lichamelijk zwaar werk, overgewicht en veelvuldig hoesten kunnen dan weer zorgen voor langdurige belasting van de bekkenbodem.

Chirurgische ingrepen

Het is mogelijk dat slecht uitgevoerde chirurgische ingrepen de oorzaak zijn van urine-incontinentie. Het betreft hier alleen chirurgie aan de urinebuis en in het gebied van de blaashals. Chirurgie om urine-incontinentie te verhelpen kan zelf ook verantwoordelijk zijn voor hernieuwde incontinentie.

Obstipatie

Bij vrouwen met een moeilijke stoelgang of bij vrouwen die altijd veel druk uit moeten oefenen op de bekkenbodem om ontlasting te produceren, kan het zijn dat er vroeg of laat ontzenuwing (enervatie) van de bekkenbodem optreedt.

Wanneer de zenuw is geraakt, volgen op hun beurt de sluitspieren, en de incontinentie is een feit. In dat geval is behandeling van de obstipatie noodzakelijk, tegelijk met de incontinentiebehandeling.

Sportieve activiteit

Steeds meer mensen doen aan sport, en niemand kan de voordelen van deze "trend" voor onze gezondheid en humeur ontkennen. Voor iedere sport geldt echter wel dat er een zeker risico aan verbonden is. Een goed advies van een deskundige vooraf is daarom raadzaam.

Bij sportieve jongeren ziet men steeds meer gevallen van urine-incontinentie, vooral bij vrouwen die hardlopen, basketballen of intensief aan aerobics doen. Het is heel belangrijk om een evenwichtig spierstelsel te hebben, zowel van de buik als het bekken. Te sterk ontwikkelde buikspieren vergroten de druk op de bekkenbodem en veroorzaken urineverlies.

Prolaps of verzakking

Door een verzwakte bekkenbodem kunnen klachten van verzakking optreden. Een verzakking is het dalen van een orgaan, een deel van een orgaan of een weefsel als gevolg van verslapping van zijn bevestiging.

De organen in het kleine bekken zijn het meest gevoelig voor verzakking: baarmoeder, blaas, endeldarm, urinebuis, excavatio recto-uterina (de holte tussen endeldarm en baarmoeder) en de vagina.

Er bestaat geen echt verband tussen urine-incontinentie en verzakking, maar urine-incontinentie kan zich naast een verzakking voordoen, en een verzakking kan gepaard gaan met incontinentie.

Wanneer urine-incontinentie en verzakking samengaan, moeten uiteraard beide worden behandeld, omdat anders de symptomen van een van beide verergeren.

Hier volgt een kleine woordenlijst van genitale verzakkingen:

  • Verzakking van de vagina
    wordt meestal veroorzaakt door beschadiging als gevolg van een zware bevalling. De wanden van de vagina zijn ingezakt en deze verslapping kan leiden tot het uitzakken van de blaas of de endeldarm (uiteinde van de dikke darm).
  • Blaasverzakking
    het uitzakken van de blaas aan de voorkant van de schede.
  • Verzakking van de baarmoeder
    het uitzakken van de gehele baarmoeder, waardoor de baarmoedermond te voelen is bij de ingang van de schede.
  • Verzakking van het rectum (uiteinde van de dikke darm)
    het uitpuilen van het rectum aan de achterkant van de schede.

De verzakkingen kunnen worden behandeld door middel van hormoontherapie, bekkenbodemtraining of een operatie.